ไพลิน เจนเกียรติ' *

 

 

COUSiNS - (หรือ) รัก ต้อง ห้าม (ใจ)

 

 

ต อ น ที่ ส อ ง .

 

“ฌอน...รีรีกูกาน่า”

เสียงของเมษดังไล่หลังฌอนที่วิ่งเตาะแตะเข้ามาในห้อง เด็กชายชะงักเมื่อเจอมิทช์นั่งอยู่ที่ห้องทำงานในส่วนด้านนอกห้องนอนของกันยา ถึงฌอนจะมองมิทช์อย่างไม่คุ้นเคยนัก แต่แววตาของเด็กชายไม่ได้แสดงถึงความหวาดกลัวอะไรในตัวเธอ มันช่างเหมือนกับแววตาของมีนไม่มีผิด และเมื่อมิทช์ยิ้มให้ เด็กชายที่แก้ผ้าล่อนจ้อนตรงหน้าก็ยิ้มให้เธอแล้วเดินเข้ามาหา

 

 “ปาปา” เด็กชายชี้นิ้วไปที่ประตูห้อง“ฌอน...รีรีกูกาน่า อ๊ะ! ขอโทษ” เมษส่งเสียงดังเรียกลูกชายแล้วชะงักเสียงเมื่อเห็นมิทช์“จะพาฌอนไปอาบน้ำเหรอ”

“รู้ด้วยว่าจะพาฌอนไปอาบน้ำ”

“แหมแม่มิทช์ก็เป็นสาวฟิลิปิโนนะ อีกอย่างมาที่นี่อยู่เกือบทุกปีตั้งแต่เล็กจนโต คำศัพท์ง่าย ๆ ทั่วไปในชีวิตประจำวันก็ต้องเข้าใจบ้างแหละ อย่างรีรีกูกาน่าก็แปลว่าอาบน้ำเถอะ” มิทช์อธิบายขึงขังแต่เป็นไปด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดี

“เก่ง สมแล้วที่มีญาติฉลาด ๆ อย่างเมษ” เขาว่า

“พอเลย น่าเกลียดมาก พาลูกไปอาบน้ำเลยไป”

“ฌอน...รีรีกูกาน่า รีรีกูกาน่า...” เมษทำเสียงลากยาวล้อเลียน แล้วอุ้มลูกชายพาออกไป  

 

นาทีถัดมากันยาเดินขยี้ผมที่เพิ่งสระเสร็จออกมาจากห้องน้ำภายในห้องนอนด้านใน

“เหมือนได้ยินเสียงเมษเลย” กันยาเงยหน้าที่ก้มจากการสางผมขึ้นมาถามมิทช์

“อือ...ฌอนวิ่งหนีเข้ามาน่ะ กำลังจะโดนจับอาบน้ำ”

“แล้วทำไมถึงหนีมาห้องนี้ล่ะ” กันยาทำคิ้วขมวด

“เอ๋า...ก็ประตูห้องเปิดอยู่ เด็กมันไม่รู้อะไรก็วิ่งเข้ามานั่นแหละ”

“ขอให้เป็นอย่างนั้นแล้วกัน ไม่ใช่ว่ามันเตี๊ยมมา” กันยาบ่นอุบอิบ แล้วกดล็อคประตูห้อง

“คิดมากน่ากันย์ คงไม่ถึงขนาดนั้นหรอก” มิทช์พูดแล้วยิ้มอย่างคนไม่คิดอะไรมาก

“ฉันยังจำเรื่องก่อนหน้านั้นได้นะ ถึงมันจะหลายปีมาแล้วก็เถอะ อย่าให้ฉันโกรธที่เธอไม่รู้จักระวังตัว เข้าใจไหม” กันยาจ้องตามิทช์ อย่างต้องการคำมั่นในการตอบรับก่อนเดินหายกลับเข้าไปด้านในของห้องนอน

“เอาน่า ไม่มีอะไรหรอก เชื่อฉันสิ” มิทช์พูดไล่หลังญาติของตัวเอง แล้วนึกย้อนถึงเหตุการณ์ที่ถูกเอ่ยถึง   

สำหรับกันยาอาจรู้สึกเลวร้ายและเต็มไปด้วยความรู้สึกจงเกลียดกับเรื่องที่ผ่านไปเกือบสิบปีแล้ว ในความไม่เคยใส่ใจที่จะจำ มิทช์เกือบลืมไปเสียด้วยซ้ำว่ามันเคยเกิดขึ้น ถึงมิทช์จะไม่อยากมีความลับกับกันยาผู้ที่เป็นทั้งญาติและเพื่อนที่เธอรัก แต่เธอก็เลือกพูดในเนื้อความบางส่วน และเลี่ยงการแสดงความรู้สึกของตัวเองต่อเรื่องนี้ เพราะความจริงทั้งหมดคือสิ่งที่ไม่อาจเปิดเผยให้กันยารู้ได้   

 

 

“อ๊ะ! ขอโทษ” มีนพูดขึ้นเมื่อเปิดประตูห้องเข้ามาแล้วเจอมิทช์นั่งที่โซฟาในห้องทำงานของพี่สาว มิทช์ไม่ได้ตอบอะไร เธอเพียงแต่ยิ้มแล้วมองหน้าเขา

“พอดีผมมาหาซีดีข้อมูลลูกค้า” เขาพูดแล้วก้มหน้าก้มตาค้นกองซีดีที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของกันยาโดยไม่หันมามองเธอ

“อ่า...เจอแล้ว ขอบคุณมากนะครับ” มีนชูแผ่นซีดีพร้อมเอ่ยขอบคุณก่อนสบตาเล็กน้อย เขายิ้ม แล้วเดินออกไปมิทช์รู้สึกขำกับท่าทางที่ไม่เคยเปลี่ยนของมีน เขาเป็นผู้ชายที่เต็มไปด้วยความเขินอายเสมอเมื่ออยู่ต่อหน้าหญิงสาว   

 

 

“ว่ายังไงคุณนาย ตกลงวันนี้อยากไปไหน” กันยาเดินออกมาในชุดเตรียมพร้อมจะไปนอกบ้าน

“ที่ไหนก็ได้ ฉันไม่ได้อยากไปไหนเป็นพิเศษ มีพิเศษอย่างเดียวคืออยากนั่งจิบกาแฟ” มิทช์ตอบสีหน้าระรื่น

“ยิ้มอะไรแม่คุณ เกิดอะไรขึ้น”

“ก็...ไม่มีอะไร”“แหม...ทำเป็นมีลับลมคมใน เออ...ชวนมีนไปด้วยดีกว่า ยิ่งขี้เกียจขับรถอยู่ ถ้ามีนไปจะได้ให้มีนขับ เดี๋ยวฉันไปถามก่อนนะถ้าเขาไม่ติดเคลียร์งานให้พ่อ ฉันจะลากไปด้วย” กันยาทำท่านึกขึ้นได้

“จริงอ่ะ?” กันยาไม่ตอบแต่ยักคิ้วหลิ่วตาระบายสีหน้ากรุ่มกริ่มแล้วเดินออกไป มิทช์ส่ายหน้าคล้ายระอาแต่ยิ้มดีใจ

. . .

 

( t o    b e   c o n t i n u e )